Hoe het begon

In dezelfde stroom mee, kwamen de dieren. Dat begon met het verhaal van het katertje Teun, wiens foto ik een jaar later nog eens kreeg omdat meneer aan de wandel was gegaan en het vrouwtje hem kwijt was. Konijnen, paarden, geiten, allemaal hebben ze een verhaal te vertellen. Vissen ook misschien? Ik weet het niet, dat ga ik binnenkort vragen.

Het tekenen heb ik altijd graag gedaan. Gek genoeg kan ik helemaal niet tekenen, behalve mensen natekenen. Af en toe tekende ik mijn man en de kinderen, werkend of slapend, ja dat was mooi. Totdat zij begrijpelijkerwijs een keertje geen zin hadden om een kwartier stil te zitten zodat ik kon tekenen, en ik dacht nou dan teken ik die mevrouw die hier dan toch al die tijd al staat. Niet een echte mevrouw, maar een “energie-mevrouw”, want ik zag haar wel maar fysiek was ze niet aanwezig. En zo kwam van het een het ander, het ging eigenlijk vanzelf. De gidsentekeningen en de lezingen erbij. Ton Bons was een keer bij mij, en hij zei van: “weet je eigenlijk wel, wat de bedoeling is, van die tekeningen die je maakt?” Weer viel er een kwartje, en de pot zat al zo vol. Dank je collega, fijn, die ontmoetingen met jou.

Dit is, hoe het begon. En hoe gaat het dan verder? Ik heb geen flauw idee. We zien het allemaal wel. Uiteindelijk heb ik beseft dat het herkennen van de antennes ook een kadootje aan mezelf is, ook al vond het ik het zo moeilijk in het begin omdat het niet voor iedereen zichtbaar en rationeel te verklaren was. Al helemaal niet voor mijzelf.
Nu, jaren later, heb ik begrepen waarom dit in mijn leven op deze manier gebeurt. Inmiddels heb ik zoveel voor mensen en dieren verteld, geschreven en getekend, dat ook de aan- en uitknop als vanzelf gaat. Het spirituele werk is prachtig, ontroerend, en vooral ook iets van “samen”. Vorig jaar ontmoette ik Grootmoeder Nupah Makah, Zij zei “Don’t ask why, just say thank you Creator”.

En dat doe ik, vanuit een warm hart:

Thank you Creator.