Hoe het begon

Ze vertelde over het bezoek in ons huis, over de meneer die ’s nachts onze baby wakker maakte. En dat die meneer naar het Licht mocht, en dat het mijn taak was daarvoor te zorgen. Ikke? Hoe doe je dat dan? Ik vond het compleet bezopen, terwijl van binnen wel iets van herkenning zich roerde. Nou daar zat ik dan ’s avonds, in een kring van kaarsjes op de grond. En wat moet je dan doen? Vragen van hallo wie is daar, dat werkt niet. Ik weet nog wel dat ik dacht beste mensen zoeken jullie het maar uit met die rare dingen, en ik ging op de bank zitten en ja hoor ineens zat de meneer naast me. We spraken samen, en hij vertelde mij zijn verhaal over de oorlog en hoe hij altijd was blijven schuilen op die plek. We zijn naar buiten gegaan, en ik wees hem de maan en vertelde hem van het licht. Het is raar maar vanuit het niks wist ik wat ik moest zeggen. En ik zie hem nog staan, in zijn haveloze bruine kleren wat voor hem zijn beste pak was, met zijn koffertje in de linkerhand. Hij ging, naar het Licht, en ik heb hem uit gezwaaid met een brok in mijn keel. Het was een aardige man. En wij hadden een aardig kind, en die hij opzocht omdat hij zich alleen voelde. En ik vind het nog steeds ongelooflijk, maar vanaf die avond sliep ons kind als een blok.

En dan ben je jaren later, en zoek je naar de “uitknop” van al die dingen omdat je zo graag gewoon wilt zijn.
Wat ik nu weet, is dat die uitknop er wel degelijk is, maar alleen als je de knop af en toe op “aan” zet. Het is ook belangrijk, om die knop af en toe op aan

te hebben, want als je dat als gevoelig mens niet doet dan ontken je jezelf in je gevoel en leef je als een soort robot. Dan sluit je in feite je op in jezelf en ontkent een belangrijk stuk van jezelf. Want het leven is bedoeld als ervaren, en wanneer ervaar je?

Om een lang verhaal kort te maken, heb ik uiteindelijk op een forum veel gelezen, en daar support gekregen hier mee te leren omgaan. Het begon met het maken van lezingen voor mensen. Te leren dat er zoiets als een symbolieke taal bestaat waarin informatie wordt doorgegeven, en dat symbolen ook vaak een letterlijke betekenis hebben. Dat elke lezing ook een spiegel is voor de maker ervan. Een lezing over “de zachtheid in jezelf” bijvoorbeeld, gaf mij de aanreiking om met dit stuk in mezelf verder te gaan.

(op de volgende pagina kun je verder lezen)