Hoe het begon

Als ik terugkijk, is het er altijd al geweest. Jaren terug had ik eens een visitekaartje in mijn handen van een zakenrelatie van iemand, en zei in een balorige bui “ nou dit is iemand die een heel goed hart heeft, veel te zwaar is, lust nogal een borrel, gaat voor zijn werk naar het verre buitenland, praat niet veel over wat hij weet maar weet ontzettend veel en je moet geen loopje met hem nemen”. Ik zal het nooit vergeten, omdat dit de eerste keer was ik ergens wel in de gaten had dat ik een soort contactlijn met iemand legde, en dan ook nog een bevestiging kreeg dat wat ik wist van de ander inderdaad ook zo was.

Of die indiaan die altijd maar weer naast mijn bed stond, ik kreeg er wat van. Het overleden jongetje en diens tante die in ons vorige huis woonden, die de kinderen wakker hielden, en aan wie ik vroeg mee naar buiten te gaan met de honden uitlaten want ik wilde dat de kinderen weer konden slapen. Maar ja zo werkt het ook weer niet: ik ging na het wandelingetje met de honden het huis weer in en het jongetje en de tante stapten ook gezellig de deur weer binnen. Wist ik veel dat er zoiets bestond als mensen de weg naar het licht te laten zien.

En nu ik er zo over nadenk, zijn er zoveel verhalen, dat het een boek zou kunnen vullen. De verhalen zijn me echter nooit opgevallen. Behalve die ene keer dan, dat onze zoon slecht sliep, en een mevrouw van een new-age winkel, zonder dat ze iets wist van de situatie, naar mij toestapte en zei mevrouw neemt u eens een kopje thee ik moet u iets vertellen.

(op de volgende pagina kun je verder lezen)